وقتی پدر کوچ می‌شود؛ پایان جنگ با فرزند

شاید پیش خودتون بگید: «ای بابا، این سوسول‌بازی‌ها چیه؟ ما با کمربند بزرگ شدیم، هیچیمون هم نشد!» اما حقیقت اینه که دنیا عوض شده و روان‌شناس‌ها هم یه چیزایی فهمیدن که بد نیست بدونیم.

ببینید، داستان خیلی ساده‌ست. یه چیزی توی روان‌شناسی هست که میگه بچه باید خیالش راحت باشه که «پشتم گرمه». وقتی شما نقش بابای کوچ رو بازی می‌کنید، در واقع دارید به بچه‌تون می‌گید: «برو جلو، نترس، اگه زمین خوردی من هستم که کمکت کنم بلند شی، نه اینکه بالای سرت وایستم و بگم دیدی گفتم نمی‌تونی؟»

تحقیقات نشون داده وقتی پدر کوچ می‌شود، بچه‌ها توی زندگی «دل و جرئت» بیشتری پیدا میکنن. یعنی چی؟ یعنی این بچه‌ها نمی‌ترسن که یه کار جدید رو شروع کنن، چون می‌دونن اگه خرابکاری هم بکنن، پدری دارن که به جای داد و بیداد، کمکشون می‌کنه راه حل پیدا کنن. یه جورایی انگار شما می‌شید اون تور ایمنی زیر بندبازی؛ بندباز وقتی بدونه تور هست، با شجاعت بیشتری حرکات نمایشی انجام میده.

یه مثال واقعی بزنم؟ یکی از مراجعینم به اسم آقا رضا، یه پسر نوجوون داشت که لکنت زبان شدید گرفته بود. کلی دکتر و دوا برده بودن و فایده نداشت. وقتی آقا رضا یاد گرفت به جای گیر دادن به درس و نمره‌های پسرش، باهاش رفیق بشه و پای حرفاش بشینه، باورتون نمیشه ولی لکنت بچه بعد از چند ماه به کل محو شد. چرا؟ چون استرسش کم شد و فهمید توی خونه امنیت داره. به همین سادگی.