اثر پروانه‌ای

رشد مشترک؛ قلب کوچینگ برای من، همیشه رشد مشترک نقطه‌ی شروع کوچینگ بوده. وقتی به […]

همدلی یا دلسوزی؟ بین دلسوزی و همدلی مرز باریکی وجود داره که هرکسی بهش توجه

وقتی سکوت، ارزشمندتر از حرف زدنه تا حالا شده توی یه جمع باشی و حس

تاحالا براتون اتفاق افتاده؟! تا حالا شده کسی یه جمله بگه و انگار کل وجودت

یه حقیقت قشنگ رو باهات در میون بذارم؟خیلی‌ها فکر می‌کنن برای کوچ شدن باید فقط

سردرگمی یه حسیه که خیلی وقتا بی‌خبر میاد سراغمون. یه روزایی هست…از خواب بیدار می‌شی،

تا حالا پیش اومده با یکی دردِدل کنی و اون وسط حرفات، سریع بپره وسط

کوچینگ برای همه، نه فقط یک شغل بلکه یک سبک زندگی است!  گاهی فکر می‌کنم:

جان ویت‌مور: “اگر می‌خواهید به انسان‌ها کمک کنید، به آن‌ها راه ندهید؛ کمک کنید خودشان

گاهی اون‌قدر می‌خوایم به دیگران کمک کنیم که تبدیل به قهرمان زندگی‌شون می‌شیم.اما کوچ واقعی کسیه که

چند وقت پیش دوستی برام تعریف می‌کرد:سر میز شام، دختر ۸ ساله‌ش که حسابی از

“عادت مربیگری” یعنی انتخاب یه سبک زندگی انسانی‌تر، همراه‌تر، و اثرگذارتر.و این دقیقاً همون چیزیه

کمتر حرف بزن، بیشتر گوش بده؛ این راز کوچ‌ها و انسانهای مؤثره سلام بهت 💙اگه

همدلی در کوچینگ چه حرفی برای گفتن داره؟! یک جمله ای هست میگه: «آدما یادشون

حضور در کوچینگ چیزی فراتر از یک مهارت ساده است؛ تا حالا داشتن کسی رو