اگه من کوچ بودم…

 گاهی فکر می‌کنم: «اگه من کوچ بودم، دنیا و رابطه‌هام چقدر فرق می‌کردن؟ اگه من کوچ بودم، همون روزی که دوستم بی‌هوا گفت:
«ول کن بابا، تو خیلی حساسی»  نمی‌رفتم توی لاک خودم.
شاید به‌جای زودرنجی، از خودم می‌پرسیدم:
«چی توی این جمله منو این‌قدر به‌هم ریخت؟»

اگه من کوچ بودم، اون‌قدر تو ذهنم دنبال مقصر نمی‌گشتم که چرا مامانم فلان رفتار رو کرد یا چرا رئیسم یه‌هو صداشو برد بالا. شاید می‌پرسیدم:
«الان واقعاً چی داره تو من اتفاق می‌افته؟ من چی می‌خوام؟» اگه من کوچ بودم… با خودم مهربون‌تر بودم.

وقتی یه اشتباه می‌کردم، به‌جای خوردنِ خودم، می‌گفتم: «خب… چه درسی می‌تونم از این اتفاق بگیرم؟»

وقتی یکی حرف تندی می‌زد، به‌جای حمله یا قهر، می‌گفتم: «می‌فهمم ناراحتی. می‌خوای در موردش حرف بزنیم؟»